Δεν είναι γρίπη. Είναι εμπορικός πόλεμος

Δεν είναι γρίπη.
Είναι εμπορικός πόλεμος!

Η «αντιγριπική» μανία του κινεζικού κράτους είχε μη ιατρικούς στόχους. Που γίνονται σαφείς αν στραφούμε στις ακολουθούμενες πρακτικές: κλείσιμο εργοστασίων με το ζόρι, εργάτες που δεν πληρώνονται ενός μήνα μισθούς, Κινέζοι τουρίστες της μεσαίας τάξης που φέτος κάθησαν στα αυγά τους, απαγόρευση των μεταφορών, συνεπώς μηδενισμός των εισαγωγών πετρελαίου.

Αλλά τα εργοστάσια που έκλεισαν δεν ήταν κινεζικής ιδιοκτησίας. Τα περισσότερα ανήκαν σε αμερικανικές, γαλλικές και γερμανικές εταιρείες. Οι τουρίστες που έκατσαν σπίτι τους, θα εξήγαγαν κινεζικό χρήμα μέχρι την Ελλάδα.

Δηλαδή, με πρόσχημα τη «γρίπη», το κινεζικό κράτος έκλεισε τα εργοστάσια των ανταγωνιστών στην επικράτειά του, μηδένισε τις εισαγωγές, φυλάκισε τους Κινέζους εργάτες που ειδάλλως θα ζητούσαν τους μισθούς τους. Τα κράτη ανταγωνιστές απαντούν με το ίδιο νόμισμα – τώρα στη γλώσσα της «γρίπης», όπως πριν απαντούσαν στη γλώσσα του «περιβάλλοντος».

Όποια γλώσσα και να χρησιμοποιείται όμως, οι συγκεκριμένες πρακτικές έχουν όνομα: λέγονται εμπορικός πόλεμος. Οι «αντιγριπικές» πρακτικές που επιβλήθηκαν με τη βία από το κινεζικό κράτος, είναι μια μέθοδος διεξαγωγής του παγκόσμιου εμπορικού πολέμου, τόσο πρωτότυπη, που η προηγούμενη ρητορική του προέδρου Τραμπ περί αντικινεζικών «δασμών», φαντάζει βγαλμένη από τα σπήλαια του 17ου αιώνα.

Έτσι εξηγείται η μέχρι στιγμής σχετικά «λογική» αντίδραση του ελληνικού κράτους και των εξαιρετικά συντονισμένων ελληνικών μμε (οι ιδιοκτήτες τους είχαν πρόσφατη επιμορφωτική συνάντηση με τον πρωθυπουργό). Το ελληνικό κράτος, με τις τράπεζες γονατισμένες από τα κόκκινα δάνεια, καμία διάθεση δεν έχει για πανικό και με το ζόρι κλείσιμο της οικονομικής ζωής. Η «λογική» αντιμετώπιση δεν αφορά τη γρίπη, αλλά την επιβίωση του ελληνικού καπιταλισμού. Οι Έλληνες μικροαστοί συνεισφέρουν αρκετή ατομικίστικη μούρλια από μόνοι τους, ώστε το γενικό ισοζύγιο να βγαίνει μηδενικό.

Σε κάθε περίπτωση, ο βίαιος κατ’ οίκον περιορισμός εκατομμυρίων Κινέζων εργατών, η βίαιη στέρηση μισθού για λόγους εμπορικού πολέμου, μας δείχνουν το πόσο γρήγορα και πόσο συγκαλυμμένα ο εμπορικός πόλεμος μπορεί να μετατραπεί σε αβίωτη καθημερινότητα με κρατική χορηγία.

Ο «εμπορικός πόλεμος» φαίνεται «αφηρημένος».

Οι γιατρόμπατσοι κι οι ρουφιάνοι που χτυπάνε πόρτες, όχι και τόσο.